Janina Jarosińska (1924–1992) – prawniczka, zastępca naczelnika miasta i powiatu, wiceprezydent Inowrocławia.
Urodziła się w Inowrocławiu w rodzinie Stanisława – laboranta w aptece „Pod Orłem”, a później przy ul. Solankowej oraz Anny z domu Florek. Przed wojną ukończyła szkołę ćwiczeń przy Liceum Pedagogicznym oraz dwie klasy gimnazjum i liceum im. Marii Konopnickiej. W grudniu 1939 roku wraz z rodzicami została wysiedlona do Lubartowa. Tam, do 1945 roku, uczestniczyła w tajnym nauczaniu na poziomie szkoły średniej i ukończyła kursy księgowości, pracując jednocześnie jako księgowa w majątku „Jedlanka”.
Po powrocie do Inowrocławia zdała maturę w Państwowym Koedukacyjnym Gimnazjum i Liceum dla Dorosłych (1946). Równolegle pełniła funkcję kierownika administracyjnego „Radiorejonu” Polskiego Radia w Inowrocławiu. W latach 1946–1950 studiowała na Wydziale Prawno-Ekonomicznym Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu, uzyskując tytuł magistra prawa. W trakcie studiów, z powodów finansowych, podjęła pracę w Zakładach Galanterii z Tworzyw Sztucznych „Igal”, gdzie do 1960 roku kierowała sekcją księgowości.
W 1960 roku rozpoczęła pracę w administracji miejskiej. Najpierw była zastępcą przewodniczącego Miejskiej Komisji Planowania przy Prezydium MRN, następnie przewodniczącą Miejskiej Komisji Planowania Gospodarczego. Od 1973 roku kierowała także Miejską i Powiatową Komisją Planowania Gospodarczego, a w tym samym roku została zastępcą naczelnika miasta i powiatu. Po reformie administracyjnej od 1 czerwca 1975 roku pełniła funkcję wiceprezydenta Inowrocławia, nadal przewodnicząc komisji planowania. Na emeryturę przeszła w 1983 roku, lecz jeszcze w latach 1989–1991 pracowała jako księgowa w zakładzie poligraficznym „Pol-Print”.
Przez blisko dwie dekady miała realny wpływ na kierunki rozwoju Inowrocławia. W latach 60. współtworzyła podstawy planowego rozwoju przestrzenno-gospodarczego miasta, a w latach 70. uczestniczyła w realizacji kluczowych inwestycji: rozwoju ciepłownictwa, infrastruktury wodno-kanalizacyjnej, drogownictwa i budownictwa mieszkaniowego. Rozpoczęto wówczas budowę nowego szpitala, a także znaczące inwestycje przemysłowe w HSG „Irena”, IZCh oraz „Inofamie”.
Była aktywna społecznie i politycznie. Działała w strukturach związkowych i ekonomicznych, przez cztery kadencje zasiadała w Komitecie Miejskim PZPR, pracowała w Towarzystwie Miłośników Miasta Inowrocławia i oddziale Polskiego Towarzystwa Historycznego. Wygłaszała odczyty i publikowała opracowania dotyczące zagadnień ekonomicznych i inwestycyjnych. W czasie obchodów 800-lecia Inowrocławia była członkinią Obywatelskiego Społecznego Komitetu Obchodów.
Ceniono ją za wiedzę, skrupulatność i umiejętność kierowania zespołami. Wielokrotnie wybierano ją na przewodniczącą Rady Pracowniczej Urzędu Miejskiego. W 1982 roku została odznaczona Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Zmarła w 1992 roku w Inowrocławiu i została pochowana na cmentarzu parafii św. Mikołaja przy ul. Marulewskiej. Nie założyła własnej rodziny.
Źródło: Inowrocławski Słownik Biograficzny, Zeszyt Trzeci, red. Edmund Mikołajczak.
Grafika: opracowanie własne na podstawie zdjęcia zamieszczonego w tej publikacji.
