Bogusława Zagórska (1892–1991) – powstaniec wielkopolski, działaczka Polskiego Czerwonego Krzyża i Polskiego Komitetu Pomocy Społecznej.
Urodziła się w Inowrocławiu jako córka Wita Niedbalskiego i Walentyny z domu Szpek. W rodzinnym mieście ukończyła szkołę średnią dla dziewcząt oraz kurs pielęgniarski, a w okresie zaborów pobierała tajne lekcje języka polskiego.
W czasie Powstania Wielkopolskiego niosła pomoc rannym żołnierzom walczącym o Inowrocław. Pracowała w szpitalu polowym urządzonym w hotelu „Pod Lwem”, następnie w placówce mieszczącej się w hotelu „Bast”, a później objęła służbę w szpitalu wojskowym przy ul. Pakoskiej. Była powszechnie znana jako siostra „Bogda”.
W marcu 1919 roku współorganizowała w Inowrocławiu oddział Polskiego Czerwonego Krzyża, kierując sekcją szpitalną, a w kolejnych latach pełniła funkcję siostry przełożonej. W 1925 roku wyszła za mąż za oficera Wojska Polskiego Karola Romana Ostoja-Zagórskiego, uczestnika wojny polsko-radzieckiej i kawalera Virtuti Militari. Wraz z mężem zmieniała miejsca zamieszkania, wszędzie angażując się w działalność PCK - w Lesznie, Ostrowie Wielkopolskim, a od 1927 roku w Bielsku-Białej, gdzie współtworzyła oddział PCK i do 1939 roku była jego zastępczynią przewodniczącego.
W czasie II wojny światowej jej mąż został aresztowany przez Rosjan i zginął w 1940 roku w Starobielsku. Ona sama zamieszkała w Krakowie, działając w strukturach PCK w sekcji opieki nad więźniami. Po wojnie wróciła do Bielska-Białej i już w lutym 1945 roku zorganizowała przy dworcu kolejowym punkt sanitarno-odżywczy dla repatriantów i przesiedleńców. Podobny punkt powstał z jej inicjatywy w Czechowicach-Dziedzicach.
Jako pełnomocniczka Zarządu Głównego PCK reaktywowała oddział w Bielsku-Białej i przez długie lata działała w jego władzach. Współpracowała ze szkołami, organizując kursy i praktyki dla młodzieży oraz sióstr pogotowia ratunkowego. Od 1958 roku była prezesem Powiatowej Rady Polskiego Komitetu Pomocy Społecznej w Bielsku-Białej, sprawując opiekę nad 17 kołami organizacji. Jeszcze w wieku 80 lat aktywnie pełniła funkcje społeczne.
W 1979 roku sprzedała dom w Bielsku-Białej i przeniosła się do Poznania, przeznaczając swój majątek na wsparcie kościołów, szczególnie w Inowrocławiu. Wspierała m.in. renowację fary św. Mikołaja, budowę kościoła św. Ducha oraz kościoła bł. Królowej Jadwigi, a także remont kaplicy na cmentarzu parafii Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny.
Zmarła w 1991 roku w Poznaniu. Spoczęła w grobowcu rodzinnym na cmentarzu parafii ZNMP w Inowrocławiu. Odznaczona była m.in. Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, odznaką Powstania Wielkopolskiego oraz medalem „Za wojnę 1918–1921”. Uhonorowano ją także honorowym członkostwem PCK i PKPS.
Źródło: Inowrocławski Słownik Biograficzny, Zeszyt Trzeci, red. Edmund Mikołajczak.
Grafika: opracowanie własne na podstawie zdjęcia zamieszczonego w tej publikacji.
